Dua Sunnah

Tesbih, tahmid, tehlil ve tekbirin fazileti

Tesbih (Sübhânallah), tahmid (Elhamdülillah), tehlil (Lâ ilâhe illallah) ve tekbirin (Allâhu ekber) fazileti; sahih hadisler, Arapça metin, okunuşu ve Türkçe meal.

قَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ قَالَ سُبْحَانَ اللهِ وَبِحَمْدِهِ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ حُطَّتْ خَطَايَاهُ وَلَوْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ

kâle sallallâhu aleyhi ve sellem men kâle sübhânallâhi ve bihamdihi fî yevmin mi'ete merratin huttat hatâyâhü ve lev kânet misle zebedi'l-bahr

Sallallâhü aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim bir günde yüz defa ‘Sübhânallâhi ve bihamdihî (Allah’ı hamdiyle tenzih ederim)’ derse, denizin köpüğü kadar olsa bile hataları silinir.”

Buhârî 7/168 ve Müslim 4/2071 ve bkz. sabah ve akşam yüz defa söylemenin fazileti

وَقَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ ، لَهُ الْمُلْكُ ، وَلَهُ الْحَمْدُ ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ . كَانَ كَمَنْ أَعْتَقَ أَرْبَعَةَ أَنْفُسٍ مِنْ وَلَدِ إِسْمَاعِيلَ

ve kâle sallallâhu aleyhi ve sellem: men kâle lâ ilâhe illâllâhu vahdehü lâ şerîke lehü, lehü'l-mülkü, ve lehü'l-hamdü, ve hüve alâ külli şey'in kadîrun aşra merrâtin. kâne kemen e'taka erba'ate enfüsin min veledi ismâ'îl

Yine sallallâhü aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim on defa ‘Allah’tan başka ilâh yoktur; O tektir, ortağı yoktur. Mülk O’nundur, hamd O’nundur ve O her şeye kadirdir’ derse, İsmâil’in çocuklarından dört can azat etmiş gibi olur.”

Buhârî 7/67 ve Müslim lafzıyla 4/2071 ve bkz. günde yüz defa söylemenin fazileti

وَقَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : كَلِمَتَانِ خَفِيفَتَانِ عَلَى اللِّسَانِ ، ثَقِيلَتَانِ فِي الْمِيزَانِ حَبِيبَتَانِ إِلَى الرَّحْمَنِ : سُبْحَانَ اللهِ وَبِحَمْدِهِ سُبْحَانَ اللهِ الْعَظِيمِ

ve kâle sallallâhu aleyhi ve sellem: kelimetâni hafîfetâni ale'l-lisâni, sakîletâni fî'l-mîzâni habîbetâni ile'r-rahmâni: sübhânallâhi ve bihamdihi sübhânallâhi'l-azîm

Yine sallallâhü aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “İki kelime vardır ki dile hafif, terazide ağır, Rahmân’a sevimlidir: ‘Sübhânallâhi ve bihamdihî, sübhânallâhil-azîm (Allah’ı hamdiyle tenzih ederim; yüce Allah’ı tenzih ederim).’”

Buhârî 7/167 ve Müslim 4/2072

وَقَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : لَأَنْ أَقُولَ سُبْحَانَ اللهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ ، وَاللهُ أَكْبَرُ ، أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ

ve kâle sallallâhu aleyhi ve sellem: leen akûle sübhânallâhi, ve'l-hamdü lillâhi, ve lâ ilâhe illâllâhu, vellâhu ekberu, ahabbü ileyye mimmâ tala'at aleyhi'ş-şems

Yine sallallâhü aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “‘Sübhânallâh, velhamdülillâh, ve lâ ilâhe illallâh, vallâhü ekber’ demem, güneşin üzerine doğduğu her şeyden bana daha sevimlidir.”

Müslim 4/2072

وَقَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَيَعْجِزُ أَحَدُكُمْ أَنْ يَكْسِبَ كُلَّ يَوْمٍ أَلْفَ حَسَنَةٍ فَسَأَلَهُ سَائِلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ كَيْفَ يَكْسِبُ أَحَدُنَا أَلْفَ حَسَنَةٍ ؟ قَالَ : يُسَبِّحُ مِائَةَ تَسْبِيحَةٍ ، فَيُكْتَبُ لَهُ أَلْفُ حَسَنَةٍ أَوْ يُحَطُّ عَنْهُ أَلْفُ خَطِيئَةٍ

ve kâle sallallâhu aleyhi ve sellem: eya'cizü ahadüküm en yeksibe külle yevmin elfe hasenetin fese'elehü sâ'ilün min cülesâ'ihi keyfe yeksibü ahadünâ elfe hasenetin? kâle: yüsebbihu mi'ete tesbîhatin, feyüktebü lehü elfü hasenetin ev yuhattu anhü elfü hatî'eh

Yine sallallâhü aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Biriniz her gün bin sevap kazanmaktan âciz midir?” Yanında oturanlardan biri sordu: “Birimiz nasıl bin sevap kazanır?” Şöyle buyurdu: “Yüz defa tesbih eder; ona bin sevap yazılır veya bin hatası silinir.”

Müslim 4/2073

مَنْ قَالَ سُبْحَانَ اللهِ الْعَظِيمِ وَبِحَمْدِهِ غُرِسَتْ لَهُ نَخْلَةٌ فِي الْجَنَّةِ

men kâle sübhânallâhi'l-azîmi ve bihamdihi ğurıset lehü nahletün fî'l-cenneh

Kim “Sübhânallâhil-azîm ve bihamdihî (yüce Allah’ı hamdiyle tenzih ederim)” derse, cennette onun için bir hurma ağacı dikilir.

Rivayet eden: Tirmizî 5/511 ve Hâkim 1/501 ve sahih kabul etmiştir ve ona muvafakat etmiştir Zehebî, ve bkz. Sahîhu’l-Câmi’ 5/531 ve Sahîh-i Tirmizî 3/160

وَقَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: يَا عَبْدَ اللهِ بْنَ قَيْسٍ أَلَا أَدُلُّكَ عَلَى كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ ؟ فَقُلْتُ: بَلَى يَا رَسُولَ اللهِ ، قَالَ : قُلْ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ

ve kâle sallallâhu aleyhi ve sellem: yâ abdallâhi bne kaysin elâ edüllüke alâ kenzin min künûzi'l-cenneti? fekultü: belâ yâ rasûlallâhi, kâle: kul lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh

Yine sallallâhü aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Ey Abdullah ibn Kays! Sana cennet hazinelerinden bir hazineyi göstereyim mi?” “Evet, ey Allah’ın Resûlü!” dedim. Şöyle buyurdu: “‘Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh (Allah’ın yardımı olmadan ne bir güç ne bir kuvvet vardır)’ de.”

Buhârî ile birlikte Fethu’l-Bârî 11/213 ve Müslim 4/2076

وَقَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَحَبُّ الْكَلَامِ إِلَى اللهِ أَرْبَعٌ : سُبْحَانَ اللهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ ، وَاللهُ أَكْبَرُ ، لَا يَضُرُّكَ بِأَيِّهِنَّ بَدَأْتَ

ve kâle sallallâhu aleyhi ve sellem: ahabbü'l-kelâmi ilallâhi erba'ün: sübhânallâhi, ve'l-hamdü lillâhi, ve lâ ilâhe illâllâhu, vellâhu ekberu, lâ yadurruke bieyyihinne bede't

Yine sallallâhü aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Allah’a en sevimli sözler dörttür: ‘Sübhânallâh, velhamdülillâh, ve lâ ilâhe illallâh, vallâhü ekber.’ Hangisiyle başlarsan sana zarar vermez.”

Müslim 3/1685

جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: عَلِّمْنِي كَلَامًا أَقُولُهُ : قَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ ، اللهُ أَكْبَرُ كَبِيرًا ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ كَثِيرًا ، سُبْحَانَ اللهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ، لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ قَالَ فَهَؤُلَاءِ لِرَبِّي فَمَا لِي ؟ قَالَ : قُلْ: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، وَارْحَمْنِي ، وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي

câ'e e'râbiyyün ilâ rasûlillâhi sallallâhu aleyhi ve sellem fekâle: allimnî kelâmen akûlühü: kâle kul lâ ilâhe illâllâhu vahdehü lâ şerîke lehü, allâhu ekberu kebîran, ve'l-hamdü lillâhi kesîran, sübhânallâhi rabbi'l-âlemîne, lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâhi'l-azîzi'l-hakîmi kâle fehâ'ülâ'i lirabbî femâ lî? kâle: kul: allâhümme ğfir lî, ve rhamnî, ve hdinî ve rzuknî

Bir bedevî, Resûlullah sallallâhü aleyhi ve sellem’e gelip “Bana söyleyeceğim bir söz öğret” dedi. Şöyle buyurdu: “De ki: ‘Allah’tan başka ilâh yoktur; O tektir, ortağı yoktur. Allah en büyüktür, çok büyüktür; Allah’a çokça hamdolsun; âlemlerin Rabbi Allah’ı tenzih ederim; üstün ve hikmet sahibi Allah’ın yardımı olmadan ne bir güç ne bir kuvvet vardır.’” Adam: “Bunlar Rabbim içindir; benim için ne var?” dedi. Şöyle buyurdu: “De ki: ‘Allah’ım! Beni bağışla, bana merhamet et, beni hidayete erdir ve bana rızık ver.’”

Müslim 4/2072 Ebû Dâvûd şu ziyadeyi eklemiştir: Bedevî arkasını dönüp gidince Nebî sallallâhü aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Elleriyle hayrı doldurdu.” 1/220

كَانَ الرَّجُلُ إِذَا أَسْلَمَ عَلَّمَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةَ ثُمَّ أَمَرَهُ أَنْ يَدْعُوَ بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ : اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي، وَارْحَمْنِي ، وَاهْدِنِي ، وَعَافِنِي وَارْزُقْنِي

kâne'r-racülü izâ esleme allemehü'n-nebiyyü sallallâhu aleyhi ve sellem es-salâte sümme emerahü en yed'üve bihâ'ülâ'i'l-kelimâti: allâhümme ğfir lî, ve rhamnî, ve hdinî, ve âfinî ve rzuknî

Bir adam müslüman olduğunda Nebî sallallâhü aleyhi ve sellem ona namazı öğretir, sonra şu kelimelerle dua etmesini emrederdi: “Allah’ım! Beni bağışla, bana merhamet et, beni hidayete erdir, bana afiyet ver ve bana rızık ver.”

Müslim 4/2073 Müslim’in bir rivayetinde şöyle gelmiştir: “Çünkü bu sözler senin için dünyanı ve âhiretini bir araya getirir.”

إِنَّ أَفْضَلَ الذِّكْرِ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ

inne efdale'z-zikrı lâ ilâhe illâllâh

Şüphesiz zikrin en faziletlisi “Lâ ilâhe illallâh”tır.

Tirmizî 5/462 ve İbn Mâce 2/1249 ve Hâkim 1/503 ve sahih kabul etmiştir ve ona muvafakat etmiştir Zehebî ve bkz. Sahîhu’l-Câmi’ 1/362

الْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ : سُبْحَانَ اللهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ ، وَاللهُ أَكْبَرُ ، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ

el-bâkıyâtü's-sâlihâtü: sübhânallâhi ve'l-hamdü lillâhi, ve lâ ilâhe illâllâhu, vellâhu ekberu, ve lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh

Kalıcı salih ameller: Sübhânallâh, velhamdülillâh, ve lâ ilâhe illallâh, vallâhü ekber ve lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh.

Müsned Ahmed No: 513, Ahmed Şâkir tertîbine göre, senedi sahihtir; ayrıca bkz. Mecmaü’z-Zevâid 1/297; İbn Hacer, “Bulûğu’l-Merâm”da bunu Ebû Saîd’in rivayetiyle Nesâî’ye nisbet etmiş ve “İbn Hibbân ile Hâkim sahih kabul etmiştir” demiştir